Thursday, November 8, 2012

10 απαντήσεις για τo Μνημόνιο 3

του Αριστείδη Χατζή

1. Ήταν απαραίτητες οι περικοπές; Τις έκανε απαραίτητες η αποτυχία του πολιτικού προσωπικού που διαχειρίστηκε τα δύο προηγούμενα μνημόνια. Δεν κατόρθωσε να επιβάλει ούτε το μίνιμουμ των εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η πραγματική οικονομία για να μην χρειάζονται πλέον εισπρακτικά μέτρα.

2. Θα μπορούσαν να διαπραγματευθούν καλύτερα με την τρόικα; Θεωρητικά ναι. Πρακτικά όχι. Έχουν αποδείξει στην τρόικα ότι το μόνο που μπορούν να επιβάλουν είναι οι περικοπές. Σε όλα τα άλλα «αποτυγχάνουν» συστηματικά. Τα εισαγωγικά μπαίνουν γιατί αμφιβάλω αν θέλουν πραγματικά τις μεταρρυθμίσεις. Οι περισσότεροι από αυτούς παραμένουν βλαχοδήμαρχοι, ανίκανοι να αντιληφθούν τις περιστάσεις ή να αναγνωρίσουν τις εναλλακτικές όταν υπάρχουν.

3. Το χθεσινό πακέτο δεν περιλαμβάνει πολλές μεταρρυθμίσεις; Ναι. Πολλές από αυτές θα έπρεπε να εφαρμοστούν από το 2009. Δεν εφαρμόστηκαν και πολύ φοβάμαι δεν θα εφαρμοστούν ούτε τώρα. Επιπλέον το χθεσινό πακέτο δεν περιλαμβάνει πολλές μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να έχει περιλάβει (π.χ. ολοκληρωτικό άνοιγμα επαγγελμάτων, σπάσιμο ολιγοπωλίων, κατάργηση άχρηστων κρατικών υπηρεσιών, απόλυση όλων των αργόμισθων δημοσίων υπαλλήλων, πώληση όλων των προβληματικών ΔΕΚΟ, μείωση της γραφειοκρατίας και του κόστους συναλλαγών κλπ. κλπ. κλπ.) ενώ περιλαμβάνει μέτρα εξωφρενικής ανοησίας (όπως οι ρυθμίσεις για τα φωτοβολταϊκά).

4. Θα πετύχει το Μνημόνιο 3 εκεί που απέτυχαν τα άλλα δύο; Όχι, όχι, όχι!

5. Δεν το αντιλαμβάνεται ο κυβερνητικός συνασπισμός; Προφανώς ναι. Αλλά η ανικανότητά τους μέχρι σήμερα δεν τους επιτρέπει να έχουν επιλογές. Προτιμούν την πολιτική φθορά των μέτρων από τον ακαριαίο θάνατο που θα επιφέρει η καθυστέρηση της δόσης μετά τον Δεκέμβριο.

6. Δεν το αντιλαμβάνονται οι Ευρωπαίοι, η Τρόικα, το ΔΝΤ; Οι περισσότεροι ναι. Αλλά το βλέπουν σαν ένα είδος κάθαρσης. Η ηθικολογία είναι ανόητη και περιττή σ’ αυτές τις περιστάσεις αλλά δεν είμαστε εμείς σε θέση να την απαξιώσουμε.

7. Άρα σε τι να ελπίζουμε; Στο κούρεμα του επίσημου χρέους. Εάν μας κρίνουν «άξιους» και γίνει ένα δεύτερο γενναίο κούρεμα θα έχουμε πλέον κάποιες ελπίδες για σχετικά σύντομη ανάκαμψη. Αλλά θα πρέπει να πείσουν όσοι είναι υπέρ του κουρέματος εκείνους που το απορρίπτουν και επιπλέον θα πρέπει το κούρεμα να συνοδευθεί από θαρραλέες πολιτικές κινήσεις που να διαβεβαιώνουν μια και καλή τις αγορές για την παραμονή της Ελλάδος στο Ευρώ. Ταυτόχρονα θα πρέπει να εφαρμοστούν όλες οι μεταρρυθμίσεις που πέρασαν χθες. Πιθανότητες να γίνουν όλα αυτά; Μάλλον λίγες.

8. Είναι τουλάχιστον αυτά τα τελευταία μέτρα; Λογικά πρέπει να είναι. Όχι μόνο γιατί δεν υπάρχουν πλέον αντοχές και περιθώρια περικοπών αλλά και γιατί η λήψη κι άλλων εισπρακτικών μέτρων όχι μόνο θα είναι ακόμα πιο αναποτελεσματική αλλά είναι πλέον (ευτυχώς!) πολιτικά ανέφικτη. Διότι θα είναι πολιτικά θανατηφόρα. Όμως θα ακολουθήσουν (και πρέπει να ακολουθήσουν!) κι άλλες μεταρρυθμίσεις για την απελευθέρωση της «σοβιετικής» οικονομίας μας και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.

9. Μήπως τελικά θα ήταν καλύτερα να είχε νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές; Μήπως θα έκανε τουλάχιστον πιο σκληρή διαπραγμάτευση; Όσοι έχουν ακόμα αυτή τη φαντασίωση ας δουν τι έγινε χθες στη Βουλή. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίστηκε (μαζί με τους Αν.Ελ.) και κάλυψε πλήρως την πλέον προνομιούχα ομάδα δημοσίων υπαλλήλων, τους υπαλλήλους της Βουλής. Είναι η ομάδα που έχει προκύψει από το πλέον εξοργιστικό και πολιτικά ανήθικο τριαντάχρονο διακομματικό όργιο ρουσφετολογίας. Αυτοί οι άνθρωποι εξεβίασαν χθες τη Βουλή μέσα στο ίδιο το Κοινοβούλιο, απείλησαν ανοικτά βουλευτές και δημοσιογράφους και βρήκαν προστασία εκεί που ήταν αναμενόμενο: στους «προστάτες» τους status quo. Είναι πολύ πιθανό λοιπόν, αν διαπραγματεύονταν αυτοί, να πετύχαιναν καλύτερους όρους προστασίας των ιερών αγελάδων του ελληνικού πελατειακού κράτους.

10. Εσύ τι προτείνεις; Είναι δύσκολο να προτείνεις κάτι ρεαλιστικό όταν έχεις να κάνεις με μια Βουλή που αποτελείται από τους υπεύθυνους για όσα συμβαίνουν και τους ανεύθυνους καθ’ έξιν. Μια Βουλή που συμπυκνώνει τη διαφθορά, το πελατειακό κράτος, την ανικανότητα, την ατολμία, το λαϊκισμό και βέβαια περιλαμβάνει στους κόλπους της τους θαυμαστές όλων των εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας (Χίτλερ, Στάλιν, Μάο). Αλλά όλους αυτούς τους στείλαμε εμείς εκεί. Αντανακλούν τις δικές μας προτιμήσεις. Τι προτάσεις να γίνουν όσο οι προτιμήσεις παραμένουν οι ίδιες;

1 comment:

Αλέξιος Γιαννέλος said...

Δεν θα μπώ στη διαδικασία να υπερασπιστώ τους υπαλλήλους της Βουλής. Όμως εσείς σαν άνθρωπος με νομική παιδεία υψηλού επιπέδου θα οφείλατε να επισημάνετε ότι από διαδικαστικής άποψης επρόκειτο περί τραγικού λάθους, αν όχι περί θεσμικού πραξικοπήματος. Μπορεί να είναι ελάσσονος σημασίας, αλλά καλώς ή κακώς το καθεστώς των υπαλλήλων της Βουλής διέπει ο Κανονισμός αυτής, μηδέ των μισθολογικών εξαιρουμένων. Είναι ασύγγνωστη ηλιθιότητα να μεταβάλλεις με άλλο τρόπο, πχ κοινό νόμο, το καθεστώς των υπαλλήλων της Βουλής. Δεν είμαι υπάλληλος της Βουλής, μακάρι να ήμουν, αλλά μην αθροίζουμε τη θεσμική έκπτωση στην υλική απαξίωση. Κάνει κακό πρωτίστως στη Δημοκρατία. Όσο για τους εκβιασμούς ας μην εκλησσόμεθα: είναι από το 2010 ο νέος τρόπος για να γίνονται δουλειές στην Ελλάδα. "Θές τη μισή σου σύνταξη ή καθόλου; Και όσο αργείς το ποσοστό σου μειώνεται, ήδη δικαιούσαι μόνο το 1/3" Αυτό είναι καλώς καμωμένο να εικάσω; Έτσι για να μην προσβάλλεται μονόπλευρα η αισθητική μας. Αν πάλι θεωρείτε θεμιτό τον εκβιασμό του ισχυρού, τότε δεν βρίσκω λόγο να εξεγείρεσθε όταν ο συγκριτικά ανίσχυρος μεταχειρίζεται κάθε μέσο για να προστατεύσει την ύπαρξή του. Επίσης θα ήθελα μια διευκρινισούλα: σε ποιά χώρα του Δυτικού κόσμου ισχύει ολοκληρωτικό όπως το χαρακτηρίσατε άνοιγμα των επαγγελμάτων και κυρίως πως το προσδιορίζετε αυτό; Ίσως αν απαντήσετε να επανέλθω.