Greece Bulls Charge Into Corporate Bonds

Wall Street Journal
May 15, 2013

Investors are returning to Greece, lured by receding fears that the troubled country will leave the euro and the high returns offered by many of its battered assets.

It is a remarkable turnaround. Only a year ago, Greece was toxic territory for investors. A debt restructuring had just wiped out more than €100 billion ($130 billion) in government bonds. The stock market stood at one-tenth its 2007 levels. A political earthquake had the country poised for a chaotic election.

But now the markets have turned. Months of relative calm in Europe—and the pressure to go somewhere, anywhere, for yield in a low-interest-rate world—has investors taking another look. The Athens stock market has rallied more than 80% in the past 12 months, with the Athex Composite Index rising 0.8% on Tuesday. Greek government bonds have been on a tear since June.

The latest sign: Hedge funds and private banks are seeking out bonds issued by Greek companies, which are tapping credit markets in increasing numbers. Among the buyers are York Capital Management, Dromeus Capital, LNG Capital and CQS LLP. Third Point LLC, run by Daniel Loeb, is starting a hedge fund focused on buying Greek assets.

The Greece bulls say the threat that the troubled country will quit the euro zone—or be pushed out by Germany—has all but passed, and the huge depression in asset prices during the crisis has left choice buying opportunities. European Central Bank President Mario Draghi's pledge last summer to do "whatever it takes" to save the euro was a critical milestone for many investors. On Tuesday, Fitch Ratings upgraded Greece one notch to single-B-minus—still deep in junk territory—saying the chance of a euro exit has "receded."

More

Greece Gets Rating Recognition

by Richard Barley

Wall Street Journal
May 14, 2013

What a difference a year makes.

On May 17, 2012, Fitch cut Greece's rating to triple-C from B-minus, citing concerns the country might exit the euro as it headed toward a fraught second parliamentary election. Tuesday, Fitch reversed that cut, a sign that while Greece is still far from recovery, the country is going in the right direction.

That makes the upgrade a significant step for Greece—and the euro zone.

Fitch cites many factors that have encouraged investors and companies to start putting money to work in Greece in recent months, a stark contrast to its toxic status a year ago. Most important, fears of a Greek euro exit have been sharply reduced, and there is a degree of political and social stability.

Fitch estimates Greece has clawed back 80% of the competitiveness lost during the boom against its euro-zone peers. The country has undertaken its first major privatization since its bailout, and its banks are being recapitalized, as well as seeing deposits return.

More

Top hedge funds bet on Greek banks

Financial Times
May 12, 2013

Some of the world’s leading hedge funds are pouring money into the Greek banking sector in expectation of huge potential returns, even as the country struggles to right its economy in the face of deep government spending cuts.

Farallon Capital, York Capital Management, QVT Financial and Dromeus are among hedge funds that are set to participate in the recapitalisation of the country’s banks.

The hedge funds are among the largest institutions involved in a €550m share issue from Alpha Bank, Greece’s second-largest lender, set for completion in mid June, said people familiar with the plans.

Others understood to be looking at bank investments include Third Point, which last year made $500m by snapping up cheap Greek government bonds and CQS, Europe’s largest credit hedge fund.

Farallon, York, CQS and Third Point declined to comment. QVT did not respond to requests for comment on Friday.

Some hedge fund managers believe a wager on the country’s banks could prove even more lucrative than other bets on the recovery of Greek markets.

More

Στης συντεχνίας τα θρανία...

του Πάσχου Μανδραβέλη

Καθημερινή
12 Μαΐου 2013

Οι Ελληνες καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης έχουν τις λιγότερες ώρες διδασκαλίας από όλους τους συναδέλφους τους στις 34 χώρες του ΟΟΣΑ. Ενώ στις ΗΠΑ οι καθηγητές είναι μέσα στην τάξη 1.068 ώρες ετησίως, οι Ελληνες καθηγητές μόνο 415. Ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι 704 ώρες ετησίως (OECD, Education at a Glance 2012). Οι δύο ώρες επιπλέον την εβδομάδα που επιχειρεί να περάσει το υπουργείο Παιδείας δεν θα αλλάξουν την κατάταξη. Πάλι στον πάτο θα είμαστε με 477 ώρες ετησίως, αφού στην Ελλάδα έχουμε και το «προνόμιο» των λιγότερων διδακτικών εβδομάδων: 31 ανά έτος, έναντι 38 που είναι ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ και 40 στην Αυστραλία (όπου κάνει περισσότερη ζέστη) ή 42 στη Δανία (όπου κάνει περισσότερο κρύο).

Πιο εξωφρενική όμως είναι η απαίτηση της ΟΛΜΕ στο αμετάθετο. Σύμφωνα με τη ρητορική του προέδρου της κ. Νίκου Παπαχρήστου με τις υποχρεωτικές μεταθέσεις των εκπαιδευτικών εκεί όπου υπάρχουν ανάγκες, μετατρέπει τους καθηγητές σε «περιπλανώμενους φαντάρους». Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας προβλέπεται να μετατίθενται οι υπεράριθμοι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν λιγότερες από 12 ώρες την εβδομάδα, ήτοι λιγότερες από 372 τον χρόνο. Σύμφωνα δε με επιστολή που έστειλε το ανώτατο συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών στον κ. Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο: «δεν είναι δυνατόν να θεωρείται υπεράριθμος κάποιος εκπαιδευτικός επειδή έτυχε να μειωθούν τα τμήματα στο σχολείο του ή να έγιναν συγχωνεύσεις κ.λπ.».

Σύμφωνοι! Αυτό θα μπορούσε να είναι το συντομότερο συντεχνιακό (και σε άσχημα ελληνικά) ανέκδοτο: Ανεξαρτήτως των συνθηκών, π.χ. αν μειώνονται τα τμήματα στα σχολεία, η μόνη σταθερά στο σύστημα είναι ο αριθμός των καθηγητών στο σχολείο. Δηλαδή, αν μια εκπαιδευτική μονάδα δεν έχει για τους χ, ψ λόγους μαθητές, οι καθηγητές θα διδάσκουν τις έστω λίγες ώρες τους σε άδειες αίθουσες;

Περισσότερα

Η αρχή του τέλους

του Στάθη Ν. Καλύβα

Καθημερινή
12 Μαιου 2013

Πολλές φορές, οι μεγαλύτερες αλλαγές είναι και οι πιο αθόρυβες. Είναι πολύ πιθανό η Ιστορία να καταγράψει την εβδομάδα που πέρασε ως την αρχή του τέλους της μεγάλης ευρωπαϊκής κρίσης του 2010-13.

Δεν απέχουμε και πολύ από το 2009, αλλά η εποχή αυτή φαντάζει σήμερα σαν μακρινό παρελθόν. Ισως κάποιοι να έχουν ήδη ξεχάσει πως όλα ξεκίνησαν με την κρίση του χρέους. Η έννοια που σημάδεψε την περίοδο εκείνη, όταν λέξεις όπως «Μνημόνιο» και «τρόικα» δεν αποτελούσαν ακόμη μέρος του καθημερινού λεξιλογίου, ήταν τα «σπρεντ», η απόσταση δηλαδή ανάμεσα στο κόστος δανεισμού μιας χώρας συγκριτικά με αυτό της Γερμανίας. Οταν τα σπρεντ εκτινάχτηκαν και το επιτόκιο που ζητούσαν οι αγορές για να μας δανείσουν ξεπέρασε το 6%, ο δανεισμός έγινε αδύνατος. Για να αποφύγουμε την άτακτη χρεοκοπία, αναγκαστήκαμε να δανειστούμε από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης με αντάλλαγμα την εφαρμογή ενός προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής (κοινώς λιτότητας) και δομικών μεταρρυθμίσεων.

Οπως ακριβώς η απογείωση των σπρεντ υπήρξε η αφετηρία της μεγάλης κρίσης, έτσι και η προσγείωσή τους σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της. Την εβδομάδα που πέρασε, έγινε φανερό πως οι αγορές είναι πλέον διατεθειμένες να δανείσουν τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου με όρους που προσεγγίζουν τα επίπεδα που ίσχυαν πριν από την κρίση. Τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας και της Ισπανίας υπέστησαν δραστική μείωση και κινούνται πλέον κάτω του 4%, ενώ η Πορτογαλία ξαναβγήκε για πρώτη φορά στις αγορές επιτυγχάνοντας επιτόκιο δεκαετούς ομολόγου κάτω του 6%. Η δραματική αυτή μεταστροφή των αγορών δεν αποτελεί στιγμιαία διακύμανση. Επιδέχεται μεν πολλές και διαφορετικές ερμηνείες, αλλά είναι δηλωτική του γεγονότος πως τόσο οι προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ενωσης να μεταρρυθμίσει τους θεσμούς της όσο και αυτές των χρεωμένων χωρών να ρυθμίσουν τα δημοσιονομικά τους προβλήματα, έπιασαν τόπο. Σε τελική ανάλυση, η μεταστροφή αυτή ισοδυναμεί με ψήφο εμπιστοσύνης τόσο στο ευρώ όσο και στις οικονομικές προοπτικές των χωρών του Νότου. Η εμπιστοσύνη αυτή κάθε άλλο παρά απεριόριστη είναι και θα εξανεμιστεί αν παρατηρηθούν σημάδια εκτροχιασμού. Ακριβώς επειδή οι ενδιαφερόμενοι το γνωρίζουν πολύ καλά, οι πιθανότητες αυτές είναι περιορισμένες.

Περισσότερα

Η «συμμαχία του Νότου» και ο κ. Τσίπρας

του Γιώργου Παγουλάτου

Καθημερινή
12 Μαιου 2013

Τρία χρόνια τώρα, η χώρα δεν βρίσκεται μόνο στην περιδίνηση της Μεγάλης Υφεσης. Ζει και μια βαθιά εσωτερική πόλωση, κοινωνική και πολιτική. Οι διαιρετικές γραμμές αυτής της πόλωσης έχουν χαραχθεί με τους όρους της αντιπολίτευσης. Προνόμιο συχνά των πολιτικά ηττημένων ήταν ότι επικρατούσαν στο πεδίο των ιδεών, του συλλογικού θυμικού και των συμβόλων. Εχαναν μεν τις εκλογές, διατύπωναν όμως το κυρίαρχο αφήγημα. Μπορούσαν πια να πουν την ιστορία με τους δικούς τους όρους. Ποιο είναι λοιπόν το επικρατήσαν αφήγημα της κρίσης; Οτι η κρίση είναι δημιούργημα του Μνημονίου. Οτι δεν είναι η κρίση που γέννησε το Μνημόνιο, αλλά το αντίστροφο. Οτι η κοινωνία μας θα ζούσε ακόμα στην (επίπλαστη) ευημερία του 2008-09, αρκεί να μην είχε παρεμβληθεί το Μνημόνιο.

Το κυρίαρχο αφήγημα δεν παράγει απλώς τη δική του μυθοπλασία. Διατηρεί επίσης το πλεονέκτημα του προσδιορισμού. Τόσο για τον εαυτό του όσο και για τον αντίπαλο. Ετσι το κυρίαρχο αφήγημα θέλει τη χώρα να διαιρείται σε Μνημονιακούς και αντι-Μνημονιακούς. Οι πρώτοι δεν έσπευσαν απλώς υποτελώς να συμμορφωθούν προς τις υποδείξεις της κ. Μέρκελ και της τρόικας, όπως επιμένει το «αντι-μνημονιακό» αφήγημα. Υποχρεώθηκαν επίσης να κουβαλάνε τον χαρακτηρισμό «Μνημονιακοί» που τους φόρεσαν οι αντίπαλοί τους.

Η πραγματικότητα βέβαια υποδεικνύει μια διαφορετική διαίρεση. Κάποιοι σήκωσαν στην πλάτη τους το βαρύ κόστος και αναγκαίο τίμημα των όρων παραμονής σε μια επί του παρόντος αφιλόξενη Ευρωζώνη, από την οποία η μοναδική εναλλακτική μιας εξόδου θα ήταν πολλαπλάσια καταστροφική. Και κάποιοι άλλοι, απέναντι, αρνούνται το τίμημα αρνούνται και το δίλημμα, από τη βολική απόσταση που τους εξασφαλίζει η θέση τους στην (εξ ορισμού) κυβερνητικά ανεύθυνη αντιπολίτευση.

Περισσότερα

How Samaras Got His Groove Back

by Stan Draenos

Wall Street Journal
May 9, 2013

A year after Greece's cliff-hanger elections, Prime Minister Antonis Samaras has displaced Alexis Tsipras, who heads the country's radical-left Syriza party, as the man to watch. Last year, it was Mr. Tsipras who stunned observers after Syriza came a close second to Mr. Samaras's center-right New Democracy party in the June parliamentary contest.

Now it is Mr. Samaras who has the initiative, charting a course whose cumulative successes have tempered political passions while strengthening Greece's longer-term prospects. Gone are the occupations, the massive protest rallies and the violent, anarchist-led disruptions. When Parliament voted last month on a sweeping bill to implement the next stage of the bailout program, protest calls by the public-sector unions, the Communist Party and the anarchists met with only a tepid public response.

This in a country with a daunting 27% unemployment rate. Effectively, the Greek public has given Mr. Samaras a grudging vote of confidence to proceed with the rescue program.

Given the dire conditions prevailing in Greece one year ago, this is a extraordinary turnaround. With the country's economy in collapse and the credibility of its political establishment in tatters, the fresh-faced Mr. Tsipras seemed well-placed to take power whenever the next elections were called. Mr. Samaras overcame a rocky start as prime minister to forge an unlikely coalition with the once-powerful Pasok and the small Democratic Left party.

More

Στη χώρα μας αυτά τα χρόνια διεξάγονται δυο πόλεμοι

του Φώτη Γεωργελέ

Athens Voice
8 Μαΐου 2013

Στη χώρα μας αυτά τα χρόνια διεξάγονται δυο πόλεμοι. Ο ένας, στις κομματικές ανακοινώσεις και στα ΜΜΕ, ανάμεσα σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, ανάμεσα σε περήφανους Έλληνες και προδότες, ανάμεσα σε εθνικοπατριώτες και υποτελείς των ξένων κατακτητών. Αυτός ο πόλεμος είναι προορισμένος για το φιλοθεάμον κοινό και έχει στόχο να κρύψει το δεύτερο, τον πραγματικό. Που είναι ο πόλεμος του χρεοκοπημένου πελατειακού και παρασιτικού συστήματος να καθυστερήσει τις εξελίξεις, να διασώσει ό,τι περισσότερο μπορεί από τα προνόμια και τα έσοδά του.

Στο δεύτερο αυτό πόλεμο, τις προηγούμενες μέρες, το σύστημα εξουσίας δέχτηκε μια σημαντική απώλεια. Την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ. Μετά τη χρεοκοπία των κρατικών τραπεζών, του Τ.Τ. και της Αγροτικής με τα κομματικά δάνεια και τα δάνεια στους κομματικά ελεγχόμενους συνεταιρισμούς, ο μεγαλύτερος ομφάλιος λώρος του πελατειακού κράτους με το δημόσιο χρήμα ήταν ο ΟΠΑΠ. Κόμματα μέσω ιδρυμάτων, ινστιτούτων και κομματικών media, συνδικαλιστικές ομάδες, εκκλησία, ολιγάρχες προμηθευτές, πολιτικοί της διαπλεκόμενης υπογραφής, χιλιάδες σύλλογοι, σωματεία, ενώσεις, μη κυβερνητικές οργανώσεις, της επιδοτούμενης φιλανθρωπίας, των επιχορηγούμενων λαογραφικών σκοπών, του χορηγημένου τοπικού ενδιαφέροντος, χρεοκοπημένα Μέσα ενημέρωσης και ηλεκτρονικές σελίδες του απροκάλυπτου εκβιασμού, το κρατικοδίαιτο ποδόσφαιρο των προέδρων που διοικούν τις ομάδες τους από τον Κορυδαλλό και ο κρατικός αθλητισμός των επιτροπών, των ομοσπονδιών φαντάσματα και των κομματικών υπαλλήλων, έχασαν τον τροφοδότη λογαριασμό.

Οι επιπτώσεις της πρόσφατης ιδιωτικοποίησης θα είναι πολύ μεγαλύτερες από μία οποιαδήποτε αποκρατικοποίηση. Το κομματικό σύστημα και οι πελάτες του χάνουν την πιο άμεση επαφή με το ζεστό χρήμα. Τα αποτελέσματα θα φανούν πολύ γρήγορα σε όλο το πλέγμα των πελατειακών σχέσεων. Θα φανούν ιδιαίτερα σ’ εκείνο το τμήμα των ανύπαρκτων «μέσων ενημέρωσης» που ύψωναν μαχητικά τη σημαία «ενάντια στους δοσίλογους», για να περάσουν μετά από το ταμείο και να εξαργυρώσουν τη λήξη εχθροπραξιών.

Περισσότερα

Europe’s Irrelevant Austerity Debate

by Daniel Gros

Project Syndicate
May 8, 2013

The most visible symptom of the crisis in the eurozone has been the high and variable risk premiums that its peripheral countries now must pay on their public debt. Moreover, an influential paper by the American economists Carmen Reinhart and Kenneth Rogoff suggests that economic growth falls sharply when a country’s public debt rises above 90% of GDP. So the policy prescription for solving the crisis seems simple: austerity. Fiscal deficits must be cut to reduce debt levels.

But the debate about austerity and the cost of high public-debt levels misses a key point: Public debt owed to foreigners is different from debt owed to residents. Foreigners cannot vote for the higher taxes or lower expenditure needed to service the debt. Moreover, in the case of domestic debt, a higher interest rate or risk premium merely leads to more redistribution within the country (from taxpayers to bondholders). By contrast, in the case of debt owed to foreigners, higher interest rates lead to a welfare loss for the country as a whole, because the government must transfer resources abroad, which usually requires a combination of exchange-rate depreciation and a reduction in domestic expenditure.

This distinction between foreign and domestic debt is particularly important in the context of the euro crisis, because eurozone countries cannot devalue to increase exports if this is required to service foreign debt. And the evidence confirms that the euro crisis is not really about sovereign debt, but about foreign debt.

More

Βαριές ευθύνες σε τρεις αποτυχίες

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
8 Μαΐου 2013

Αν ζούσαμε σε κανονική χώρα, με κανονικούς πολιτικούς, θα έπρεπε να ντρέπονται για τη βαρύτατη κατηγορία που τους απευθύνει ο επικεφαλής για το ελληνικό πρόγραμμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, συντονιστής άλλωστε της τρόικας των δανειστών.

Ο Πόουλ Τόμσεν, στα αρχικά συμπεράσματα που έστειλε στο διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου, επιμένει σε τρεις βασικές αποτυχίες του ελληνικού προγράμματος. Οπως εξηγεί, οι «ανεπαρκείς διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις εξηγούν γιατί η διόρθωση έγινε κατά κύριο λόγο μέσω της ύφεσης, ταυτοχρόνως με την άνιση κατανομή του βάρους της προσαρμογής».

Μεταξύ των τριών αποτυχιών, η πρώτη είναι η πιο απογοητευτική, βαρύτερη η δεύτερη και αποκρουστικότερη όλων η τρίτη. Εχω την περιέργεια αν η αντιπολίτευση θα εγκαλέσει τα μετά το 2010 κυβερνητικά κόμματα στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Αποτελεί ντροπή για το κοινοβούλιο, που έχει ψηφίσει μερικές δεκάδες νομοθετικών ρυθμίσεων με σκοπό τη διάσωση της οικονομίας, η κατηγορία Τόμσεν σύμφωνα με την οποία «πλούσιοι και αυτοαπασχολούμενοι πολύ απλά δεν πληρώνουν το μερίδιό τους στη φορολογία». Το αποτέλεσμα είναι ότι μέσω οριζοντίων περικοπών και υψηλότερων φόρων, το βάρος πέφτει στους μισθοσυντήρητους και τους συνταξιούχους.

Περισσότερα

Democracy, Solidarity and the European Crisis

by Jürgen Habermas

Social Europe
May 7, 2013

The European Union owes its existence to the efforts of political elites who could count on the passive consent of their more or less indifferent populations as long as the peoples could regard the Union as also being in their economic interests, all things considered. The Union has legitimized itself in the eyes of the citizens primarily through its outcomes and not so much by the fact that it fulfilled the citizens’ political will. This state of affairs is explained not only by the history of its origins but also by the legal constitution of this unique formation. The European Central Bank, the Commission, and the European Court of Justice have intervened most profoundly in the everyday lives of European citizens over the decades, even though these institutions are the least subject to democratic controls. Moreover, the European Council, which has energetically taken the initiative during the current crisis, is made up of heads of government whose role in the eyes of their citizens is to represent their respective national interests in distant Brussels. Finally, at least the European Parliament was supposed to construct a bridge between the political conflict of opinions in the national arenas and the momentous decisions taken in Brussels – but this bridge is almost devoid of traffic.

Thus, to the present day, there remains a gulf at the European level between the citizens’ opinion and will formation, on the one hand, and the policies actually adopted to solve the pressing problems, on the other. This also explains why conceptions of the European Union and ideas of its future development have remained diffuse among the general population. Informed opinions and articulated positions are, for the most part, the monopoly of professional politicians, economic elites, and scholars with relevant interests; not even public intellectuals who generally participate in debates on burning issues have made this issue their own. What unites European citizens today is the Eurosceptic mindset that has become more pronounced in all of the member countries during the crisis, albeit in each country for different and rather polarizing reasons. This trend may be an important fact for the political elites to take into account; but the growing resistance is not really decisive for the actual course of European policy-making which is largely decoupled from the national arenas. The actual course of the crisis management is pushed and implemented in the first place by the large camp of pragmatic politicians who pursue an incrementalist agenda but lack a comprehensive perspective. They are oriented towards “More Europe” because they want to avoid the far more dramatic and presumably costly alternative of abandoning the Euro.

Starting with the roadmap that the European institutions have designed for developing a “Genuine Economic and Monetary Union”, I will first explain the technocratic dilemma in which this project is likely to become entangled (I). In the second part I would like to present alternative steps towards a supranational democracy in the core of Europe and the obstacles we would have to overcome on that road (II). The major hindrance, the lack of solidarity, leads me in the last and philosophical part to a clarification of this difficult, yet genuinely political concept (III).

More

The German model is not for export

by Martin Wolf

Financial Times
May 7, 2013

Germany is reshaping the European economy in its own image. It is using its position as the largest economy and dominant creditor country to turn members of the eurozone into small replicas of itself – and the eurozone as a whole into a bigger one. This strategy will fail.

The Berlin consensus is in favour of stability-oriented policies: monetary policy should aim at price stability in the medium term; fiscal policy should aim at a balanced budget and low public debt. No whiff of Keynesian macroeconomic stabilisation should be admitted: that is the way to perdition.

To make this approach work, Germany has used shifts in its external balance to stabilise the economy: a rising surplus when domestic demand is weak, and the reverse. Germany’s economy may seem too big to rely on a mechanism characteristic of small and open economies. It has managed to do so, however, by relying upon its superb export-oriented manufacturing and ability to curb real wages. In the 2000s, this combination allowed the country to regenerate the current account surplus lost during the post-unification boom of the 1990s. This, in turn, helped bring modest growth, despite feeble domestic demand.

For this approach to stabilisation to work well, a large export-oriented economy also needs buoyant external markets. The financial bubbles of the 2000s helped deliver this. Between 2000 and 2007, Germany’s current account balance moved from a deficit of 1.7 per cent of gross domestic product to a surplus of 7.5 per cent. Meanwhile, offsetting deficits emerged elsewhere in the eurozone. By 2007, the current account deficit was 15 per cent of GDP in Greece, 10 per cent in Portugal and Spain, and 5 per cent in Ireland.

More

Greek drama lacks a happy ending

Financial Times
Editorial
May 7, 2013

Five years and five rescue packages into Europe’s sovereign debt crisis, the eurozone – and the world – pays scant attention to the country where the financial panic first began. After being lent hundreds of billions of euros by its neighbours, Greece, no longer perceived as a threat to the eurozone’s integrity, struggles in its misery out of the public limelight.

This should not be so, if only because Greece’s experience teaches valuable lessons despite its differences from other troubled countries. The International Monetary Fund’s latest scorecard on the adjustment programme, published on Monday, suggests glimmers of good news amid the suffering and continuing false starts.

The programme is achieving some of its economic objectives: the primary fiscal balance has improved by 10 per cent of national output, which must count among the biggest peacetime adjustments in history. The current account has improved by as much. The IMF thinks Greece has closed two-thirds of the competitiveness gap that opened after it joined the euro. Banks are finally being recapitalised, which may end the credit crunch.

However, the cost has been devastating. Output has fallen by more than 20 per cent. Unit labour costs have improved through cuts in wages – and thus standards of living – rather than increased productivity. The social costs are immeasurable and their effects will unfold for years to come.

More

A Protest Vote Is Still Only a Protest Vote

by Simon Nixon

Wall Street Journal
May 5, 2013

Europe's protest parties are on the march. The U.K. Independent Party, a fringe group once dismissed by Prime Minister David Cameron as "fruitcakes, nutters and closet racists," last week succeeded in taking 26% of the vote in local council elections, second only to the Conservatives. In Italy, the Five-Star Movement led by former comedian Beppe Grillo took 26% of the vote in February's elections. If there was an election in Greece now, 25% say they would vote for the radical leftist party Syriza and 10% would support the far-right Golden Dawn party. In France, the National Front took 18% of the votes in the presidential election last year. In Finland, the True Finns nationalist party took 19% of the vote in 2011 to become the third largest party in the country's Parliament.

To some observers, the rise of these fringe parties are the initial tremors of an earthquake soon to engulf Europe's complacent political elites. Their charismatic leaders have tapped into deep anxieties caused by the financial crisis to which the mainstream political parties have no answer.

According to this narrative—virtually an article of faith among British euro-skeptics—that is because Europe's political elites remain wedded to the disastrous European project, which lies at the heart of the continent's woes. With no sign of the debt-pooling needed to save the euro on the horizon, the electoral success of Europe's protest parties marks the start of a popular uprising against an arrogant elite whose dream of European unity has brought misery to millions.

Their answer is clear: the mainstream parties must renounce European integration or be swept away.

But this analysis is badly flawed. Yes, it is true that all these new fringe parties are to a greater or lesser extent euro-skeptic. But opinion polls show that in every case their electoral appeal largely reflects domestic political issues.

More

Η απατηλή νοσταλγία του αυταρχισμού

του Νίκου Μαραντζίδη

Καθημερινή
4 Μαΐου 2013

Η πρόσφατη έρευνα γνώμης που κατέδειξε πως περίπου το ένα τρίτο της ελληνικής κοινωνίας αντιμετωπίζει θετικά τη δικτατορία του 1967, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Πολλοί ξαφνιάστηκαν αρνητικά από τα ευρήματα και επιχείρησαν να αποδώσουν το γεγονός σε μεθοδολογικές ατέλειες της έρευνας. Δυστυχώς όμως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να θεωρήσουμε πως επρόκειτο για λάθος. Εξάλλου, ήδη, από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 είχαν εμφανιστεί σημάδια νοσταλγίας ενός αυταρχικού παρελθόντος, που δεν έπρεπε να περάσουν απαρατήρητα. Αρκετοί συμπατριώτες μας, πολύ περισσότεροι απ’ όσους εξέφραζαν τα ασήμαντα τότε εκλογικά ποσοστά των κομμάτων της άκρας και μεταχουντικής Δεξιάς, έδειχναν να έχουν θετική στάση έναντι της δικτατορίας. Η δημοκρατία είχε αρχίσει να τους κουράζει. Οι προσδοκίες τους από αυτήν έμοιαζαν να έχουν διαψευστεί.

Το φαινόμενο δεν είναι στενά ελληνικό. Χαρακτηρίζει πολλές κοινωνίες μετάβασης, ιδιαίτερα αυτές στις οποίες η οικονομική ανάπτυξη, ο πολιτικός εκσυγχρονισμός και το κράτος δικαίου δεν συνοδεύουν τον άρτι αφιχθέντα εκδημοκρατισμό. Σε αυτές τις κοινωνίες η δημοκρατία γίνεται πολλές φορές αντιληπτή ως αναρχία ή μαφιοκρατία.

Σε αρκετές πρώην κομμουνιστικές χώρες, για παράδειγμα, ένα τμήμα της κοινωνίας αναπολεί τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό. Στην πραγματικότητα, αναπολεί μερικές από τις πτυχές του, τις οποίες μάλιστα ωραιοποιεί με τα χρόνια. Καθώς οι πολίτες περίμεναν πως η πτώση του κομμουνισμού θα σήμαινε τη ριζική αναβάθμιση της ζωής τους, η διάψευση των προσδοκιών τους, που συνοδεύεται μάλιστα από οικονομικές και πολιτικές κρίσεις καθώς και εκτεταμένη διαφθορά στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, δημιουργεί τις συνθήκες ώστε αρκετοί, συνήθως οι γηραιότεροι ή οι οικονομικά ευάλωτοι, να αρχίσουν να νοσταλγούν το αυταρχικό παρελθόν.

Περισσότερα

Η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας προϋποθέτει υγιές τραπεζικό σύστημα

του Ιάσονος Μανωλόπουλου

Καθημερινή
4 Μαΐου 2013

Ο δρόμος προς την οικονομική ανάκαμψη προϋποθέτει πάντα την ύπαρξη ενός υγιούς τραπεζικού συστήματος. Από το 2009 οι τράπεζες παγκοσμίως έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν τα βασικά τους κεφάλαια εκδίδοντας μετοχές, μειώνοντας επιτόκια, αυξάνοντας τα αδιανέμητα κέρδη τους και πωλώντας περιουσιακά στοιχεία. Τώρα ήρθε η ώρα για τις ελληνικές τράπεζες να κάνουν το ίδιο, καλύπτοντας τις ανάγκες τους για υγιή Δείκτη Βασικών Ιδίων Κεφαλαίων (Tier 1), σε τέτοια επίπεδα, που να παρέχουν ένα είδος προστασίας έναντι απροσδόκητων μακροοικονομικών γεγονότων. Επιπροσθέτως, οι τράπεζες πρέπει να διασφαλίζουν επαρκή πιστωτική διαθεσιμότητα για να μην εμποδίζουν την ανάπτυξη.

Οι κρίσεις δεν είναι κάτι καινούργιο στο τραπεζικό σύστημα. Μάλιστα παρατηρούμε ότι όλες οι προηγούμενες τραπεζικές κρίσεις, στη Σουηδία (1991), στην Ισλανδία (2008), στην Ιρλανδία (2008), στην Ισπανία (1978) και στο Μεξικό (1995), στηρίχθηκαν σε πρόγραμμα κυβερνητικής ενίσχυσης σε ποικίλο βαθμό. Σημαντικό είναι να γνωρίζουμε ότι δεν αρκεί μια ανακεφαλαιοποίηση, αλλά και η δυνατότητα παροχής πίστωσης προς την οικονομία, να στηρίζονται μόνο σε εισφορές κεφαλαίου.

Συνήθως για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και η δυνατότητα δανεισμού απαιτείται η πώληση των επισφαλών περιουσιακών στοιχείων, καθώς και σε ορισμένες περιπτώσεις μια γενική εγγύηση για το τραπεζικό σύστημα. Η ανάκαμψη της Ιρλανδίας έχει επιταχυνθεί με τη δημιουργία της ΝΑΜΑ (National Asset Management Agency), Εθνικής Υπηρεσίας Διαχείρισης Ενεργητικού, ένας κυβερνητικός ιρλανδικός οργανισμός που έχει συσταθεί από τα τέλη του 2009, αποκτώντας τα μη εξυπηρετούμενα τραπεζικά δάνεια και επιτρέποντας στις τράπεζες να μειώσουν τα σταθμισμένα για τον κίνδυνο στοιχεία ενεργητικού τους και να βελτιώσουν τους κεφαλαιακούς δείκτες τους. Αναγνωρίζοντας τα μη εξυπηρετούμενα περιουσιακά στοιχεία και τις προβλέψεις επισφαλειών, αποτελεί ένα κρίσιμο σημείο καμπής. Αυτό δεν έχει ακόμη συμβεί στην Ελλάδα και αποτελεί τον επόμενο καθοριστικό ενδογενή πυλώνα για την τραπεζική ανάκαμψη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν αυτό έγινε αρκετά νωρίς, το συνολικό κόστος για το σύστημα ήταν αρκετά χαμηλό, όπως στην περίπτωση της Σουηδίας, όπου οι δημοσιονομικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν μόλις 4% μεταξύ 1990-1993.

Περισσσότερα

EU Suggests More Time for Deficit Reduction

Wall Street Journal
May 3, 2013

European Union authorities suggested on Friday that government austerity policies should be relaxed in a number of countries because of grim economic conditions.

The move is one of Europe's most marked adjustments to the strict fiscal discipline that has helped drive unemployment to its highest level in decades and push the region into its third year of recession out of the past five.

Yet even with this shift, government budgets in Europe will continue to be tight: The European Commission, the EU's executive arm, on Friday published forecasts that predict deficits across the EU will continue to fall, dragging further on economic growth.

Olli Rehn, the EU's economics chief, said that France, Europe's second-largest economy, should get two extra years, until 2015, to cut its deficit to the bloc's target of under 3% of annual economic output.

Spain should get until 2016, Mr. Rehn said, citing both countries' earnest efforts to rein in their public spending.

More

Where Are the European Spending Cuts?

by Dan Mitchell

International Liberty
May 3, 2013

Paul Krugman recently tried to declare victory for Keynesian economics over so-called austerity, but all he really accomplished was to show that tax-financed government spending is bad for prosperity.

More specifically, he presented a decent case against the European-IMF version of “austerity,” which has produced big tax increases.

But what happens if nations adopt the libertarian approach, which means “austerity” is imposed on the government, rather than on taxpayers?

In the past, Krugman’s also has tried to argue that European nations have erred by cutting spending, but this has led to some embarrassing mistakes.

• He asserted that “British growth has stalled” because of “spending cuts,” but he overlooked the elementary fact that government spending in the U.K. was growing twice as fast as inflation.
• And in the case of Estonia, where there actually were genuine spending cuts, he wanted people to somehow think that those cuts in 2009 were responsible for an economic downturn that occurred in 2008.

Now we have some additional evidence about the absence of spending austerity in Europe. A leading public finance economist from Ireland, Constantin Gurdgiev, reviewed the IMF data and had a hard time finding any spending cuts.

...in celebration of that great [May 1] socialist holiday, “In Spain, Portugal, Greece, Italy and France tens of thousands of people took to the streets to demand jobs and an end to years of belt-tightening”. Except, no one really asked them what did the mean by ‘belt-tightening’. …let’s check out expenditure side of Europe’s ‘savage austerity’ story… The picture hardly shows much of any ‘savage cuts’ anywhere in sight.

As seen in his chart, Constantin compared government spending burdens in 2012 to the average for the pre-recession period, thus allowing an accurate assessment of what’s happened to the size of the public sector over a multi-year period.

More

Green Shoots in Greece?

by Richard Barley

Wall Street Journal
May 3, 2013

Greece's headline numbers make for grim reading: six years of recession and unemployment of 27%. But beyond the headlines, conditions may finally be taking a turn for the better. The benefit won't be tangible in the near term: The European Commission forecasts an economic contraction of 4.2% this year, and debt remains unsustainable despite two restructurings at 156.9% of GDP. But there are finally reasons for optimism.

One key factor is political stability, something few expected after last year's two highly charged elections. But Greece recently smoothly passed a bill including measures to dismiss 15,000 public-sector workers by the end of 2014, part of a wider effort to reduce the civil service by 150,000 between 2010 and 2015. Such parliamentary debates have previously had global markets hanging on the result. This vote, despite breaking a taboo in enforcing civil-service job cuts, hardly caused a ripple. Protests about government policy continue, but violent street confrontations have faded.

Fiscally, Greece has undertaken major efforts. The country ran a primary budget surplus before interest payments in the first quarter; the EC forecasts that the structural budget balance will show a surplus of 2% of gross domestic product this year versus a deficit of 14.8% in 2009, an enormous shift. Interest costs have been sharply reduced by the debt restructurings.

More

Greece – 2013 Article IV Consultation Concluding Statement of the IMF Mission

International Monetary Fund
May 3, 2013

1. Greece is making progress in overcoming deep-seated problems in the midst of a very serious and socially painful recession. The adjustment challenges facing Greece in 2010 were daunting, with fiscal and current account deficits both well into the double digits, reflecting runaway increases in public expenditures and the emergence of a large competitiveness gap in the years following the adoption of the euro. For any country belonging to a currency union, addressing dual imbalances of this magnitude would carry very high risks to growth, as recognized at the outset. In the event, the recession in Greece has been much deeper than expected. But Greece’s achievements must also be recognized:

• Progress on fiscal adjustment has been exceptional by any international comparison, with the primary balance set to have cumulatively improved by 10 percent of GDP by end-2013, amid a contraction in GDP of more than 20 percent.
• Greece has also made a significant dent in its competitiveness gap. Far-reaching labor market reforms have helped to realign nominal wages and productivity at the enterprise level. We estimate that the competitiveness gap as measured by Unit Labor Costs (ULC) has been reduced by close to two-thirds since 2010, while the current account deficit has come down cumulatively by about 10 percent of GDP.
• Financial sector stability has been preserved, despite large losses associated with the debt restructuring and a sharp rise in NPLs associated with the deep recession.

2. These achievements have been facilitated by unprecedented support from the international community, including €173 billion to date from Greece’s European partners. This has significantly cushioned the adjustment need, preventing what would otherwise have been much more serious social hardship, while containing negative spillover to the rest of the euro area. The achievements to date are evidence of a very strong and persistent determination on the part of Greece and its European partners to do whatever it takes to restore Greece to a sustainable situation inside the euro area.

More

The Greek economy: Daring to hope, fearing to fail

Economist
May 4, 2013

The protesters were back in Syntagma square on May 1st, a disquieting reminder of the pressures facing the nearly one-year-old coalition government as it strives to meet the terms of Greece’s second bail-out. These strains will intensify if the economy remains stuck in recession. So how plausible are sightings of an economic recovery on the horizon?

In central Athens there are some promising signs. This week’s protests aside, the demonstrations are fewer than they were. Ermou, a pedestrianised shopping street, has some boarded-up premises but it is busy. A handful of new shops have opened in Kolonaki, an upmarket district, as rents have come down. There are fewer waiters beseeching custom at empty restaurants. Across the country confidence has risen since its low last June, when fears of a “Grexit” from the euro were at their peak. Although the improvement has been among businesses rather than consumers, a composite index from the European Commission stands at its highest point since late 2009, before the sovereign-debt crisis erupted (see chart).

Tourist bookings for the crucial summer season are buoyant. Work on motorways that had been suspended for two years recommenced in April. Liquidity is returning to an economy parched of credit. The government has made a start in paying off the money it owes suppliers, which was over 4% of GDP late last year. Bank deposits held by households and firms, which had fallen by 37% last June from late 2009, have since recovered by 9%.

A turnaround must occur sooner or later: GDP has shrunk by 20% since 2007. The ordeal is not over. Output is forecast to fall by a further 4.4% this year, not least because of more austerity. But the measures are having an effect. The government’s primary deficit (ie, before interest payments) should disappear this year, having already fallen to 1% of GDP in 2012 from 10.5% in 2009. Yannis Stournaras, the finance minister, says it is feasible for the government to run a primary surplus of 4.5% of GDP from 2016.

More

Tο παραμύθι τελείωσε

του Φώτη Γεωργελέ

Athens Voice
30 Απριλίου 2013

Καθώς συμπληρώθηκαν 3 χρόνια μνημονίου, υπάρχει μια αμηχανία στο πολιτικό σύστημα αλλά συγχρόνως και μια επιτάχυνση του πολιτικού χρόνου. Η αμηχανία είναι μεγαλύτερη στην αντιπολίτευση γιατί η πολιτική της ήταν αυστηρά μονοθεματική, εναντίον της Ευρώπης και των μνημονίων της. Αμηχανία όμως στ’ αλήθεια υπάρχει και στην κυβερνητική παράταξη, η αντιπολίτευση πρέπει να βρει κάτι να πει, η κυβέρνηση να κάνει. Η αλλαγή των δεδομένων ξεκίνησε από την περιπέτεια της Κύπρου και έγινε φανερή με τη χαλαρή στάση της τρόικας στην τελευταία επίσκεψη.

Στην καινούργια περίοδο τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αφενός πήρε το μάθημά της από την ελληνική περίπτωση, αφετέρου τα λεφτά τελειώνουν, το πρόβλημα έχει εξαπλωθεί και η διάσωση των αδύναμων μελών δεν μπορεί πια να γίνεται με κάθε κόστος. Στην Κύπρο είπαν εξαρχής: χρειάζεστε 17 δις, εμείς επειδή είμαστε φίλοι και εταίροι μπορούμε να δώσουμε 10. Οι γνωστοί έμποροι της δημαγωγίας προσπάθησαν κι εκεί να ξαναστήσουν το ελληνικό παιχνίδι αλλά ήταν δύσκολο, δεν κράτησε ούτε μια βδομάδα. Τι να πεις; Ανάλγητοι, μου δίνετε μόνο 10 δις, είσαστε ναζί και γκάνγκστερ; Ακόμα και στον πιο ψεκασμένο συμπολίτη μας, αυτό το «μόνο» φαίνεται λίγο παράλογο.

Στην Ελλάδα φτάσαμε στο ίδιο σημείο μετά από 3 χρόνια. Τι μας είχαν πει το 2010; Το χρέος δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά σας. Μάλλον δικό μας πρόβλημα είναι, μη μας παρασύρετε μαζί. Γι’ αυτό με έναν τρόπο θα το αναλάβουμε, θα διαγράψουμε όσο μπορούμε, θα μεταθέσουμε την πληρωμή του σε 40 χρόνια, θα βάλουμε επιτόκια μικρά, μικρότερα κι απ’ αυτά που δανειζόμαστε κι εμείς οι ίδιοι.

Το μεγάλο σας πρόβλημα όμως είναι ότι χρειάζεται το κράτος σας, έτσι όπως τα κάνατε, 24 δις το χρόνο δανεικά. Και κανείς πια δεν σας δανείζει. Κι επειδή είναι φίλοι και εταίροι, για να μη γίνει απότομο το σοκ, δέχτηκαν να συνεχίσουν να μας δανείζουν μέχρι σταδιακά να μειώσουμε το έλλειμμα, να γίνουμε αυτάρκεις, να ξοδεύουμε όσα έχουμε, να μη χρειαζόμαστε δανεικά. Κι αυτό γίνεται 4 χρόνια τώρα. Μέχρι που έφτασε η ώρα να τελειώσει η ροή χρήματος. Όπως ξέραμε από την αρχή. Αυτές οι δόσεις που παίρνουμε φέτος είναι οι τελευταίες. Λεφτά άλλα για την Ελλάδα, λένε σε όλους τους τόνους, δεν υπάρχουν. Τι να τους κατηγορήσεις; Γιατί μας δίνατε λεφτά μόνο 4 χρόνια; Δηλαδή αυτοί που κατηγορούν την Ευρώπη, γιατί δεν μας λένε πόσα δανεικά χρειάζονται για να συνεχίσουν να ζουν όπως θέλουν; Πόσα χρόνια, 40; Για πάντα;

Περισσότερα

ECB’s Mario Draghi faces narrowing options as economy stagnates

Financial Times
April 30, 2013

Is Super Mario struggling to reach the next level? After two big victories – offering banks unlimited three-year loans in 2011 and then creating a bond-buying programme to keep the euro area together – Mario Draghi’s options as president of the European Central Bank have narrowed, while the economic malaise just keeps growing.

The man nicknamed Super Mario during 10 tumultuous years at the Italian Treasury has been widely praised for monetary policy actions that eased financial market tensions threatening the bloc’s existence. Yet the real economy has steadily worsened and divergences between countries are still widening.

Unemployment across the 17 eurozone countries set a fresh record on Tuesday, with country-by-country data ranging from the 26.7 per cent of Spaniards out of work in March to a rate of just 5.4 per cent in Germany. France, the number two eurozone economy, has seen joblessness rise by a percentage point over the past year to 11 per cent.

Bank borrowing costs for small companies, the backbone of many European economies, remain wildly out of touch with the interest rates set in Frankfurt by the ECB for those businesses that are located in Spain, Italy and other countries worst hit by the crisis. That means even companies that want to borrow to expand their businesses cannot, hitting employment prospects.

More

The Erosion of Europe

by Joschka Fischer

Project Syndicate
April 30, 2013

Just weeks ago, the worst of the financial crisis in Europe seemed to be over. Stability seemed to be returning. But appearances proved to be deceptive. A minor problem (at least in scale) like Cyprus, when combined with an almost unbelievable degree of incompetence among the “troika” (the European Commission, the European Central Bank, and the International Monetary Fund), was enough to turn a molehill into a mountainous crisis.

While markets remained calm, the Cyprus crisis revealed the full extent of the political disaster that the eurozone crisis has wrought: the European Union is disintegrating at its core. Europeans’ current crisis of confidence concerning Europe is far more dangerous than renewed market anxiety, because it cannot be overcome with another liquidity injection by the ECB.

Europe’s old political order was based on competition, mistrust, power rivalries, and, ultimately, war among sovereign states. It collapsed on May 8, 1945, and was replaced by a system based on mutual trust, solidarity, the rule of law, and compromise. But, with the crisis eroding these foundations, trust is giving way to mistrust, solidarity is succumbing to ancient prejudices (and even new hatred between the poor south and the rich north), and compromise is being overwhelmed by diktat. And Germany is once again at the center of the process of disintegration.

More

Eurostat: Ρεκόρ ανεργίας 12,1% στη ευρωζώνη τον Μάρτιο

Το Βήμα
30 Απριλίου 2013

Σε επίπεδο-ρεκόρ σκαρφάλωσε το ποσοστό ανεργίας στην ευρωζώνη τον Μάρτιο, καθώς η ευρωπαϊκή οικονομία συνεχίζει να ταλαιπωρείται από την ύφεση, απόρροια των πολιτικών σκληρής λιτότητας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε τη Μ. Τρίτη η Eurostat, το ποσοστό αυξήθηκε στο 12,1% από 12% τον Φεβρουάριο, ενώ στην ΕΕ παρέμεινε αμετάβλητοι στο 10,9%.

Περίπου 26,521 εκατ. άτομα εκτιμάται ότι δεν έχουν δουλειά στις 27 χώρες-μέλη της ΕΕ, εκ των οποίων τα 19,211 εκατομμύρια ζουν στις 17 χώρες της ευρωζώνης.

Σε σύγκριση με τον περασμένο Φεβρουάριο, ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 69.000 άτομα και 62.000 στη ευρωζώνη, ενώ σε σύγκριση με το Μάρτιο του 2012 σημείωσε άνοδο κατά 1,814 και 1,723 εκατ. άτομα αντίστοιχα.

Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας είναι σε Αυστρία (4,7%) και Γερμανία (5,4%) και τα υψηλότερα σε Ελλάδα (27,2% - στοιχεία Ιανουαρίου), Ισπανία (26,7%) και Πορτογαλία (17,5%).

Το ποσοστό ανεργίας στους νέους έως 25 ετών διαμορφώθηκε σε 23,5% (5,690 εκατ. άτομα)στην ΕΕ και 24% (3,599 εκατ. άτομα) στην Ευρωζώνη.

Περισσότερα

In Place of Austerity: What Comes Next?

by Simon Nixon

Wall Street Journal
April 29, 2013

Europe stands at a crossroads. Italy's new prime minister, Enrico Letta, says "austerity is no longer sufficient." A leaked draft of a French Socialist party document accuses German Chancellor Angela Merkel of "selfish intransigence" for her insistence on austerity. Spanish Prime Minister Mariano Rajoy unilaterally abandons his country's deficit targets for the next two years and rules out new fiscal measures. European Commission President José Manuel Barosso provocatively claims austerity has reached the limits of social and political acceptance.

The backlash against austerity may be real. But much of the debate is fake. Behind much of the antiausterity campaign lies an assumption that the euro zone's crisis response reflected a political choice whose intellectual underpinnings have been fatally undermined—not least by a furious debate over an academic paper by Kenneth Rogoff and Carmen Reinhart that suggested government debt above 90% of gross domestic product is a drag on growth.

This is nonsense: What has been driving the euro zone's hand isn't academic theory but market pressure. For peripheral euro-zone countries facing high borrowing costs or reliant on international aid to fund their budget deficits, fiscal consolidation wasn't a choice but a necessity. At the same time, core euro-zone countries understood only too clearly that no country in a currency union can afford to take market confidence for granted.

More

The Story of Our Time

by Paul Krugman

New York Times
April 28, 2013

Those of us who have spent years arguing against premature fiscal austerity have just had a good two weeks. Academic studies that supposedly justified austerity have lost credibility; hard-liners in the European Commission and elsewhere have softened their rhetoric. The tone of the conversation has definitely changed.

My sense, however, is that many people still don’t understand what this is all about. So this seems like a good time to offer a sort of refresher on the nature of our economic woes, and why this remains a very bad time for spending cuts.

Let’s start with what may be the most crucial thing to understand: the economy is not like an individual family.

Families earn what they can, and spend as much as they think prudent; spending and earning opportunities are two different things. In the economy as a whole, however, income and spending are interdependent: my spending is your income, and your spending is my income. If both of us slash spending at the same time, both of our incomes will fall too.

And that’s what happened after the financial crisis of 2008. Many people suddenly cut spending, either because they chose to or because their creditors forced them to; meanwhile, not many people were able or willing to spend more. The result was a plunge in incomes that also caused a plunge in employment, creating the depression that persists to this day.

More

Πέντε ερωτήσεις και απαντήσεις για το Μνημόνιο

του Γιώργου Παγουλάτου

Καθημερινή
28 Απριλίου 2013

Τρία χρόνια μετά το Μνημόνιο, τα γνώριμα ερωτήματα επανέρχονται. Μερικές απαντήσεις.

1. Μπορούσε η Ελλάδα να αποφύγει το Μνημόνιο;

Σαφέστατα όχι, στην κατάσταση που βρισκόταν η οικονομία στα τέλη του 2009 - αρχές 2010. Κάθε χώρα που μπήκε σε Μνημόνιο μετά την Ελλάδα (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος), και με δεδομένη την οδυνηρή εμπειρία του ελληνικού Μνημονίου, είχε συνολικά καλύτερα οικονομικά μεγέθη και παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε να αποφύγει την προσφυγή. Η αδυναμία δανεισμού της Ελλάδας ήταν πλήρης και οι δανειακές ανάγκες τεράστιες.

2. Δεν θα ήταν καλύτερα να είχε αναδιαρθρωθεί το χρέος από το 2010;

Ακόμα καλύτερο θα ήταν να μας το είχαν χαρίσει πλήρως οι δανειστές. Ας σοβαρευτούμε. Αναδιάρθρωση χρέους το 2010 δεν μπορούσε να γίνει, διότι δεν θα ήταν συναινετική και οργανωμένη. Θα ήταν μονομερής, με συνέπειες ανεξέλεγκτα καταστροφικές, οδηγώντας μεταξύ άλλων σε έξοδο από το ευρώ. Με εξαίρεση ορισμένους κύκλους του ΔΝΤ, κανένας από τους κρίσιμους εταίρους (Γερμανία, Γαλλία, Κομισιόν, ΕΚΤ) δεν συζητούσε για αναδιάρθρωση πριν φανούν τουλάχιστον τα πρώτα αποτελέσματα ενός προγράμματος προσαρμογής. Η αντίθεσή τους ήταν δεδομένη, για προφανείς λόγους. Διότι η Ελλάδα ξεκινούσε με 24 δισ. πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα και άλλα τόσα εμπορικό έλλειμμα. (Γι’ αυτό, η εθνική διαπραγματευτική δυνατότητα ήταν πολύ χαμηλή.) Οι εταίροι θα έπρεπε να μας διαγράψουν χρέος και μετά να χρηματοδοτούν επιπλέον και τα ελλείμματα. Και να καλύψουν επίσης και το τεράστιο κόστος ανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών αλλά και ελληνικών τραπεζών, χωρίς ακόμη να έχει στηθεί ευρωπαϊκός μηχανισμός. Δεν υπήρχαν οι μηχανισμοί, και δεν υπήρχαν και δείγματα γραφής ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου θα προχωρούσε στην ταχεία μείωση των ελλειμμάτων, χωρίς ένα εξωτερικό πλαίσιο παρακολούθησης της προσαρμογής. Και μην ξεχνάμε, στα μάτια των εταίρων η Ελλάδα ήταν μια χώρα-υπότροπος, που δήλωνε 6% δημόσιο έλλειμμα και ξαφνικά προέκυψε με 15%, έχοντας «μαγειρέψει» και τα στοιχεία. Τοξικό το κλίμα αντιμετώπισης από τα εθνικά κοινοβούλια.

Περισσότερα

Ο κρατικοδίαιτος φαρισαϊσμός

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
28 Απριλίου 2013

Το κρίσιμο ζήτημα των επόμενων μηνών πρέπει να είναι η σύνταξη ενός Εθνικού Σχεδίου για την Ανάπτυξη. Παράλληλα με την αυστηρή εκτέλεση των προβλέψεων του Προγράμματος Προσαρμογής. Υπάρχει άλλωστε σοβαρή διαφορά, μεταξύ των δύο. Από την πρώτη στιγμή, όταν πριν από τρία χρόνια, τέτοιες μέρες, πυρετωδώς έγραφαν το πρώτο Μνημόνιο, ήταν σαφές ότι η προγραμματική συμφωνία με τους πιστωτές, δεν έπρεπε να υποκαταστήσει την εθνική συγγραφή ενός μακροχρόνιου πλαισίου οικονομικής πολιτικής.

Δυστυχώς, συνέβη το αντίθετο. Οι δύο νόμοι (3833 και 3845 του 2010) και οι πάμπολλες ακόμη νομοθετικές διατάξεις, που ακολούθησαν, σε καμία περίπτωση δεν συγκρότησαν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο αλλαγών. Αν και, παραδόξως, πολλές από τις προβλέψεις των μνημονιακών νόμων, εισάγουν απαραίτητες εκσυγχρονιστικές διαδικασίες στη λειτουργία του ελληνικού κράτους.

Ακόμη και ο Αλέξης Τσίπρας έχει εγκαταλείψει το σλόγκαν που τον ήθελε, παρέα με τον νέο του «φίλο», να... κουρελιάζουν τους νόμους του Μνημονίου. Η λογική, με αξιοσημείωτη καθυστέρηση, εγκαθίσταται στην ελληνική πολιτική. Για παράδειγμα, το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού συμφωνεί με τις περικοπές που έχουν γίνει στις υπέρογκες δαπάνες φαρμάκων, υγείας, παιδείας, στρατοπέδων, εφοριών, δημοτικών έργων ακόμη και συντάξεων ή τη συγκρότηση αυτόνομης Υπηρεσίας Κρατικών Εσόδων.

Περισσότερα

ΟΗΕ: Λόγω λιτότητας καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα

Το Βήμα
26 Απριλίου 2013

Συστάσεις προς την ελληνική κυβέρνηση αλλά και την τρόικα θα απευθύνει επισήμως ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ που επισκέφθηκε την Ελλάδα αυτή την εβδομάδα για να διερευνήσει τις επιπτώσεις της πολιτικής λιτότητας στα κοινωνικοοικονομικά ανθρώπινα δικαιώματα. «Τα μέλη της τρόικας είναι, σύμφωνα με τη διεθνή νομοθεσία, υποχρεωμένα να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και αυτό θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε κάθε διαπραγμάτευση με την ελληνική κυβέρνηση», είπε ο δρ Σέφας Λουμίνα παρουσιάζοντας την Παρασκευή τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της επίσκεψής του στη χώρα μας.

«Υπάρχει βιώσιμη εναλλακτική στα μέτρα λιτότητας: να αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες και οι επενδύσεις που προωθούν την ανάπτυξη», πρόσθεσε.

Ειδικότερα, όσον αφορά την απαίτηση της τρόικας για ιδιωτικοποιήσεις επιχειρήσεων κοινής ωφελείας, ο κ. Λουμίνα εξέφρασε την ανησυχία ότι θα οδηγήσουν σε αύξηση των τιμών. «Πρέπει να πραγματοποιηθούν προσεκτικά και με σεβασμό στα δικαιώματα των Ελλήνων», είπε. Κάλεσε την κυβέρνηση να δημιουργήσει ένα Ταμείο Ενδυνάμωσης προκειμένου να εξασφαλιστεί η συμμετοχή συνεταιρισμών ή τοπικών οργανώσεων στους διαγωνισμούς για τις ιδιωτικοποιήσεις.

Περισσότερα

Η αριθμητική του Μνημονίου

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
26 Απριλίου 2013

Το πρώτο Μνημόνιο ήταν, κυρίως, μια συμφωνία ενεργειών, στόχων και ελεγχόμενων αποτελεσμάτων. Σκοπός του ήταν να εξασφαλίσει την τακτική επιστροφή των τεράστιων κεφαλαίων που επρόκειτο να δανείσουν τα κράτη της Ζώνης του Ευρώ και το ΔΝΤ.

Προβλέφθηκε ένα χρονοδιάγραμμα καθώς και τα βασικά μέτρα που χρειαζόταν να εφαρμοστούν, ώστε να μειωθεί το τεράστιο κρατικό έλλειμμα και να περιοριστούν δραστικά οι ανάγκες εξωτερικού δανεισμού για την πληρωμή των εισαγωγών.

Στη βάση του Μνημονίου Αμοιβαίας Κατανόησης υπογράφτηκε η πρώτη Δανειακή Σύμβαση. Με τον τρόπο αυτόν η χώρα απέφυγε την πτώχευση και όσοι είχαν δανείσει την Ελλάδα απέφυγαν την άμεση ζημία επί των ομολόγων που είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα ξέφυγαν. Η έλλειψη κατανόησης της τραγικής κατάστασης και των εκβιαστικών επιλογών, που αντιμετώπιζε η χώρα χαρακτήρισε τη στάση των πολλών, είτε υποστήριζαν, είτε καταδίκαζαν το Μνημόνιο.

Περισσότερα

Europe’s debt overhang: It is costly being in denial for too long

by Loukas Tsoukalis

EurActiv.com
April 25, 2013

An unprepared Europe has taken an inordinately long time in dealing with the debt, as a currency without a state is a contradiction. But despite many 'unthinkable' remedies being adopted, Europe has to be more coherent and aggressive in tackling the eurozone crisis because time is running out, writes Loukas Tsoukalis.

Europe has taken an inordinately long time in dealing with the debt overhang after the bursting of the biggest bubble since 1929, and the resulting cost is very big indeed.

The reasons are many and complex: a highly decentralized decision making system having great difficulties in coping with a big crisis that criss-crosses national borders, growing economic divergence between member countries accompanied with a rise in populism within and a loss of trust between them, and the enormous difficulty in reaching an agreement on how to distribute pain in the adjustment to a post-bubble world among debtors, bank stakeholders and taxpayers, and even more so between countries. Who pays the bill?

This is the most difficult question of all. For the EU, a still half-baked political system at best, the difficulties are multiplied given the narrow limits of solidarity across borders.

In particular, the restructuring and re-capitalization of European banks has been unduly delayed with serious negative effects in terms of the liquidity available, especially in the embattled periphery of Europe.

More

Debt, Growth and the Austerity Debate

by Carmen M. Reinhart and Kenneth S. Rogoff

New York Times
April 25, 2013

In May 2010, we published an academic paper, “Growth in a Time of Debt.” Its main finding, drawing on data from 44 countries over 200 years, was that in both rich and developing countries, high levels of government debt — specifically, gross public debt equaling 90 percent or more of the nation’s annual economic output — was associated with notably lower rates of growth.

Given debates occurring across the industrialized world, from Washington to London to Brussels to Tokyo, about the best way to recover from the Great Recession, that paper, along with other research we have published, has frequently been cited — and, often, exaggerated or misrepresented — by politicians, commentators and activists across the political spectrum.

Last week, three economists at the University of Massachusetts, Amherst, released a paper criticizing our findings. They correctly identified a spreadsheet coding error that led us to miscalculate the growth rates of highly indebted countries since World War II. But they also accused us of “serious errors” stemming from “selective exclusion” of relevant data and “unconventional weighting” of statistics — charges that we vehemently dispute. (In an online-only appendix accompanying this essay, we explain the methodological and technical issues that are in dispute.)

More